FRECKLEFACE

Back

Begin jaren 70 richt Paul Vandecasteele de eerste versie van de groep Freckle Face op, de naam refereert naar de rosse zomersproeten die z'n gezicht sierden tijdens z'n kinderjaren.

In mei/juni 1971 valt de groep muzikanten uit elkaar en moet Paul Vandecasteele een nieuwe auditie houden onder het Thermae Palace te Oostende. Daar wordt een nieuwe groep gevormd onder dezelfde naam met naast Paul Vandecasteele op basgitaar, Paul Couter op gitaar, Eddy Storm op drums en Arno op mondharmonica. Vanaf het begin is Freckle Face een soort power trio plus harmonicaspeler die af en toe ook enkele nummers zingt.

Freckle Face is een zeer jonge groep en heeft een heel krap repertoire. Sommige nummers kunnen live tot een half uur duren ("If We"). Eén song spelen Paul Couter en Arno samen akoestisch "Trouble in Mind, I'm Blue". Dit nummer zorgt vooral voor enkele minuten rust midden de elektrische zondvloed van de Oostendenaren. Eind 71 neemt Jean Lamoot de plaats van Eddy Storm in achter het drumstel.

April 1972 doet Bobo (hun manager) beroep op de klankingenieurs van Foon Recording Team, een mobiele studio die hij op 8 mei 1972 in de refter van Sint-Barbara, een meisjesschool in het centrum van Gent laat installeren. De Limburgers van Foon Recording zijn heel bekwame lui maar gewoonlijk nemen ze de engelachtige stemmetjes van een kinderkoor op. Met de geluidsgolf die Freckle Face doorgaans produceert hebben ze geen ervaring. Op het einde van de voormiddag wordt de rustige ambiance van al dit schoon volk verstoord door een ongeluk. Paul vandecasteele : "We waren bezig met een soort klankbalans. Ik greep een microfoon vast maar er zat "jus" op. Ik werd geëlektrocuteerd. Ik knipte de snaren van mijn bas nooit af en daardoor kreeg Paul Couter ook een schok. Ik plakte echt aan die microfoon vast. Mijn hand goed verbrand. De stroom werd uitgeschakeld, maar ik ging tegen de vlakte, opgerold als een foetus. Ik had geen adem meer, mijn hart stond op springen. De anderen dachten dat ik dat deed voor de lol.

Het is dankzij de tegenwoordigheid van geest van de gitarist dat Paul Vandecasteele niet zwaarder gewond raakt. Paul Couter : "Paul (Vdc) kwam op mij terecht en ik kreeg een dubbele dosis, hé. Ik had de reflex om achteruit te springen en te roepen : "Trek de stekkers uit !" Die stekkers lagen vijftig meter verderop. De anderen waren even naar de keuken. Het duurde niet langer dan tien, vijftien seconden, maar de snaren van Pauls bas waren compleet verbrand." Arno heeft het tafereel gevolgd met grote, bolle ogen, aan de grond genageld. Na enkele glazen jenever in de kroeg aan de overkant zijn de emoties van het slachtoffer weggespoeld en kan Freckle Face opnieuw naar de kelder van Sint-Barbara.

De titels van het album worden allemaal opgenomen in twee of drie takes. Freckle Face speelt zelden nummer tweemaal op dezelfde manier. Elk nummer wordt live opgenomen. Voor een goed begrip : de muzikanten spelen echt samen op het moment van de opname en niet elk apart. Als iemand een fout maakt, moeten ze met z'n allen helemaal opnieuw beginnen. Ze herbeluisteren de opnamen van de vijf nummers die ze net hebben ingeblikt. De sound is helemaal anders dan die van hun concerten. Maar ze zijn groentjes in het vak en laten de rest over aan de goede zorgen van Bobo en de technici van Foon Recording Team. Alle nummers zijn elektrische blues, relax, echte producten van hun tijd. Een belangrijke vaststelling : de stem van Paul Vandecasteele drijft vlot en ontspannen naar boven. Wat niet kan worden gezegd van de zang van Arno op "Trouble In Mind". Hij zingt die song al meer dan twee jaar en nog altijd klinkt het als een gootkat die naar de manestralen jankt. De plaat geeft een vertekend, flets, en afgezwakt beeld van een groep, die naast improvisatie ook energie zo belangrijk vindt tijdens optredens.

Na twee maanden wachten is de platenhoes klaar. Aan de voorkant prijkt op een groot wit vlak een Hommage aan Fernand Léger, een schilderij van Etienne Elias uit 1967. Op de zwart-witfoto op de rugzijde zien we de groep en Bobo aan een tafeltje van een bar in Blankenberge. De foto is van Danny Willems. In de hoestekst domineert de fantasie. Paul Vandecasteele heet voor de gelegenheid Paul Mary Alfred. Jean Lamoot verengelst zijn naam tot Ian 'Tepnol' Lamoot. Paul Couter blijft Paul Couter. En Arno (wiens naam als eerste vermeld staat bij de credits) kort voor het eerst zijn familienaam in. Voortaan en voor de volgende acht jaar zal hij door het leven gaan als Arno Tjens.

Backpicture by Danny Willems

driehoek : Arno Tjens
bol : Paul Couter
vierkant : Paul Vandecasteele
ruit : Jean Lamoot

Het album van Freckle Face verschijnt rond juli 1972, maar de verspreiding is heel slecht. De plaat wordt op algemene onverschilligheid onthaald : weinig of geen besprekingen in de lokale, nationale of zelfs gespecialiseerde pers voor een groep, die nochtans veel volk weet te bekoren tijdens zijn concerten. Resultaat : van de duizend geperste exemplaren worden er ongeveer tweehonderdvijftig verkocht. Een complete flop. De overblijvende voorraad wordt een tiental jaren later voor geen geld afgezet op de rommelmarkt van het Brusselse Vossenplein. Wie vandaag het geluk heeft de plaat te vinden waarop Arno voor het eerst is te horen, moet diep in de geldbeugel tasten.

Bovenstaande informatie is afkomstig uit het boek “Een lach en een traan” van Gilles Deleux verschenen bij uitgeverij Epo. Daarin staan nog veel meer interessante weetjes en leuke annecdotes ivm Arno